In di’ de oi su sardu ddu chistionaus prus pagu de unu tempus passau, candu ddu chistionaiaus totus. Aiaius e nebodis ddu chistionanta, babus e fillus, piticus e mannus.
Passendi is annus, a bellu a bellu, s’italianu at islacanau me in su ciorbeddu de is sardus, e is pipius nostus no ddu scint prus. Perou s’italianu chi chistionant est cussu de su telebisori: fridu, sene de cabori, a sa manera de is impiegaus.
Comentisisiat torraus a oi. Torraus a sa chistioni de su fueddai in sa lingua sarda. Custu me in d-una Sardegna prena de vetturas e de genti chi a donnia passu narat “okei, okei”, fueddendi me in is telefoninus unu italianu puru fraddocu; e in donnia domu unu telebisori sempiri allutu de aundi nci benit un aboxinai scumpudiu; e grandus mercaus ingiriu de sa tzitadi intamis de terras manigiadas; e tzitadis avolotadas de trafigu; e boxis e sonus a tot’ora po indulli a comporai.
In totu custu murighingiu su fueddai italianu spainau apetotu nosi-nc’est fichiu me in is ciorbeddus.
Ita nai? Calincunu narat: “nci iat a bolli una bella stratallada” (a chini?). Boh.
Ita fai? Che a don Chisciotte contra a is mobius a bentu?
Fora de brulla, propiu no ddu sciu ita arrespundi.
Ma custa est sa chistioni de is chistionis? Pensu ca nou.
Is linguas nascint e morint. Sa lingua est una cosa bia: si no est chistionada sempri in donnia logu, in donnia ocasioni, sa lingua morit.
Quanta attenzione per ogni parola a scrivere questa mezza paginetta!
E quanto tempo e pazienza a consultare dizionari e grammatiche.

